Dünyanın Anlamsızlığı Üzerine

Francesco Petrarca bir seyahati esnasında elinden hiç düşürmediği Aziz Augustinus'un İtiraflar kitabının bir sayfasını rastgele açtığında okuduğu cümleden çok etkilenir: “…ve insanlar dağların yüksekliğini, denizlerin dev dalgalarını, nehirlerin geniş yataklarını, okyanusların enginliğini hatta yıldızların yörüngelerini hayranlıkla izlerler, lakin kendilerini ihmal ederler…” Yapıt Petrarca ile Aziz Augustinus'un Hakikat huzurundaki üç konuşmasından oluşan otobiyografik bir incelemedir. Bir bakıma Petrarca'nın kendi iç dünyasındaki gizli çatışmalarını aktardığı bir tür kişisel günlüktür. Diyaloglardaki her iki konuşmacı da Petrarca'nın bir yansımasıdır. Petrarca bu yapıtta, dünya işlerinde kendinden başka bir şey düşünmeyen ve yanlışlar yapan insanın bile Tanrı'ya ulaşabileceği umudunu dile getirir. Böylece manevi “sorun”unu kendine özgü bir bakış açısıyla, hümanist din ve ahlâk anlayışı içinde bir çözüme ulaştırır. İlk gün Petrarca ve Augustinus insanın kötü huyları ve iradesi üzerine konuşurlar. Yaşam ve ölüm arasındaki ilişkiden başlayarak, Petrarca'nın çektiği acıların maddi ve geçici heveslerin tutkusundan doğduğunu, insanlığın ortak kaderi olan ölümün karşısında bunun anlamsızlığını tartışırlar. Augustinus, insanın kaygılarını ve yeryüzü nimetlerine olan ilgisini bir kenara bırakmasını sağlayan şey ile onu gerçekten Tanrı'yı tanımaya yaklaştıracak şeyin erdemler ve inanca yönelmek olduğunu belirtir.